پل

همیشه امید داشتم که با عبور از روزهای سخت زندگیم بالاخره به روزهای خوش زندگی خواهم رسید اما الان با سپری شدن زمان زیاد متوجه شدم که امید واهی داشتم و این تفکر سرابی بیش نبود... شاید هیچ وقت بدتر از الان نبودم الان دیگه روحیه مقاومت هم ندارم و بسیار تسلیم شدم تسلیم سرنوشتی که شاید حاصل افکار منفی و انرزی هایی بود که من با نادانی سال های پیش به زندگیم زدم البته بهتره نگم نادانی ... شرایط نامساعد زندگی خانوادگی من باعث تنهایی و غصه ی من شد و کم کم از همه چیز دل بریدم و فقط افکار منفی توی ذهنم شکل گرفت و اینقدر شاخ و برگ پیدا کرد که خودم هم در افکارم غرق شدم... م